1919 ஜெர்மனி முதல் 2026 ஈரான் வரை: பொருளாதாரப் போர் ஒரு தேசத்தை அடக்குமா, ஆவேசப்படுத்துமா?

ஒரு நாட்டின் மீது போர் நடத்த வேண்டும் என்றால் அதன் எல்லைக்குள் படைகளை அனுப்ப வேண்டும் என்ற காலம் மாறிவிட்டது. இன்று வங்கி கணக்குகளை முடக்குவது, எண்ணெய் விற்பனையைத் தடுப்பது, கப்பல்களுக்கு காப்பீடு கிடைக்காமல் செய்வது, டாலரில் பணம் செலுத்த முடியாமல் செய்வது, கிரிப்டோ பணப் பாதைகளைக் கண்டறிந்து முடக்குவது ஆகியவையும் போரின் ஆயுதங்களாகிவிட்டன.

2026 ஆகஸ்டில் டொனால்ட் டிரம்ப் தலைமையிலான அமெரிக்கா ஈரானுக்கு எதிராக நடத்தும் பொருளாதார அழுத்தத்தை இந்தப் பின்னணியில் பார்க்க வேண்டும். ஆகஸ்ட் 19 அன்று டிரம்ப் இதை நேரடியாகவே “Economic Warfare”, அதாவது பொருளாதாரப் போர் என்று குறிப்பிட்டார். ஈரானுக்கு உதவும் நாடுகளுக்கும் பொருளாதார விளைவுகள் ஏற்படும் என எச்சரித்தார். ஆகஸ்ட் 20 அன்று அமெரிக்க நிதித்துறை செயலாளர் ஸ்காட் பெசென்ட், ஈரானுக்கு எதிராக இதுவரை இல்லாத அளவிலான கடுமையான தடைகள் தயாராகின்றன என்றார்.

அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் — கோப்புப் படம்

எண்ணெயிலிருந்து டிஜிட்டல் பணம் வரை

அமெரிக்காவின் முதல் இலக்கு ஈரானின் முக்கிய வருமானமான எண்ணெய். 2025-ல் நாளொன்றுக்கு சராசரியாக சுமார் 14 லட்சம் பீப்பாய் இருந்த ஈரானின் எண்ணெய் ஏற்றுமதி, 2026 ஆகஸ்டில் சுமார் 5.34 லட்சம் பீப்பாயாகக் குறைந்ததாக Reuters தெரிவித்துள்ளது. ஈரானின் கடல்வழி எண்ணெய் ஏற்றுமதியில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானதை வாங்கும் சீனாவையும் வாஷிங்டன் அழுத்துகிறது.

ஈரானின் முக்கிய கடல்வழி எண்ணெய் ஏற்றுமதி மையமான கார்க் தீவு — செயற்கைக்கோள் படம்

ஆனால் இன்றைய அமெரிக்கத் தாக்குதல் எண்ணெயுடன் நின்றுவிடவில்லை.

ஈரான் பாரம்பரிய வங்கி முறைகளைத் தவிர்த்து வேறு வழிகளில் பணத்தை நகர்த்த முயல்கிறது. இதையே அமெரிக்கா அடுத்த இலக்காக எடுத்துள்ளது. அமெரிக்க நிதித்துறையின் OFAC என்பது வெளிநாட்டு பொருளாதாரத் தடைகளை அமல்படுத்தும் அமைப்பு. அது 2026 ஜூனில் Nobitex மீது நடவடிக்கை எடுத்தது. Nobitex என்பது ஈரானின் மிகப்பெரிய கிரிப்டோ நாணய பரிவர்த்தனை நிறுவனங்களில் ஒன்று. அதாவது Bitcoin போன்ற டிஜிட்டல் சொத்துகளை வாங்கவும், விற்கவும், பரிமாற்றம் செய்யவும் பயன்படும் தளம்.

அமெரிக்காவின் குற்றச்சாட்டு என்ன? வங்கித் தடைகளைத் தாண்டி ஈரானிய அமைப்புகள் பணத்தை நகர்த்த கிரிப்டோ வலையமைப்புகளைப் பயன்படுத்துகின்றன என்பதே. ஆகஸ்டிலும் மேலும் சில டிஜிட்டல் பணப் பரிவர்த்தனை நிறுவனங்கள் குறிவைக்கப்பட்டன.

இதனால் இங்கு “டிஜிட்டல் போர்” என்று சொல்வது இணையதளங்களை hack செய்வதை மட்டும் குறிக்கவில்லை. ஒரு நாட்டின் டிஜிட்டல் பணப் பாதைகளையே மூடுவதையும் குறிக்கிறது.

இந்த நிலை ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய ஜெர்மனியை நினைவுபடுத்துகிறது.

1919: ஜெர்மனியைச் சுற்றி இறுக்கப்பட்ட பொருளாதாரக் கயிறு

முதல் உலகப்போரில் ஜெர்மனி தோற்ற பிறகு 1919 ஜூன் 28 அன்று Versailles Treaty, வெர்செய் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. Versailles என்பது பாரிஸுக்கு அருகிலுள்ள பிரான்சின் புகழ்பெற்ற அரண்மனை நகரம். அங்கே கையெழுத்தானதால் ஒப்பந்தத்துக்கு அந்தப் பெயர் வந்தது.

1919 ஜூன் 28: வெர்செய் அரண்மனையின் கண்ணாடி அரங்கில் அமைதி ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான காட்சி — வில்லியம் ஆர்பென் ஓவியம்

அமைதி பேச்சுவார்த்தையில் பிரிட்டன், பிரான்ஸ், இத்தாலி, அமெரிக்கா ஆகிய நான்கு பெரிய நாடுகளின் தலைவர்கள் முக்கிய முடிவுகளை எடுத்ததால் அவர்கள் “Big Four” என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

வெர்செய் ஒப்பந்தம் ஜெர்மனியை ராணுவ ரீதியாக மட்டுமல்ல, நிலப்பரப்பு மற்றும் பொருளாதார ரீதியாகவும் கடுமையாக கட்டுப்படுத்தியது.

ஜெர்மனி தனது ஐரோப்பிய நிலப்பரப்பில் சுமார் 13 சதவீதத்தையும், மக்கள்தொகையில் சுமார் 10 சதவீதத்தையும் இழந்தது.

அதில் முக்கியமானது Alsace-Lorraine. இது பிரான்ஸ் மற்றும் ஜெர்மனி எல்லையில் அமைந்திருந்த, தொழில் மற்றும் கனிம வள முக்கியத்துவம் கொண்ட பகுதி. 1871-ல் ஜெர்மனி கைப்பற்றியிருந்த அந்தப் பகுதி 1919-ல் மீண்டும் பிரான்சிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

அதோடு போர் சேதத்திற்கான பெரும் இழப்பீடும் ஜெர்மனியின் மீது சுமத்தப்பட்டது. அதன் இறுதித் தொகை 1919-ல் அல்ல, 1921-ல் 132 பில்லியன் தங்க மார்க்குகள் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

1923-ல் ஜெர்மனி இழப்பீட்டைச் செலுத்துவதில் தவறியபோது பிரான்சும் பெல்ஜியமும் Ruhr பகுதியை ஆக்கிரமித்தன. Ruhr என்பது சாதாரண நிலப்பகுதி அல்ல. அது ஜெர்மனியின் நிலக்கரி, எஃகு மற்றும் கனரகத் தொழில்களின் இதயப்பகுதி. அதைக் கட்டுப்படுத்துவது ஜெர்மனியின் பொருளாதார இயந்திரத்தின் முக்கிய பகுதியையே கட்டுப்படுத்துவதற்கு ஒப்பானது.

1923: ரூர் பகுதியை ஆக்கிரமித்த பிரெஞ்சு படைகள் — கோப்புப் படம்

அந்த நேரத்தில் புகழ்பெற்ற பிரிட்டிஷ் பொருளாதார நிபுணர் John Maynard Keynes வெர்செய் பேச்சுவார்த்தையில் பிரிட்டிஷ் நிதித்துறை சார்பில் பணியாற்றினார். ஜெர்மனியின் பொருளாதாரத்தை அளவுக்கு அதிகமாக நசுக்கும் அமைதி ஒப்பந்தம் ஐரோப்பாவுக்கே எதிர்காலத்தில் ஆபத்தை உருவாக்கும் என்று அவர் கடுமையாக விமர்சித்தார். பின்னர் The Economic Consequences of the Peace என்ற புகழ்பெற்ற நூலை எழுதியார்.

பொருளாதார நிபுணர் ஜான் மேனார்ட் கெயின்ஸ்

அவரது அச்சத்தில் ஒரு பகுதியை வரலாறு பின்னர் உணர்த்தியது.

ஆனால் ஒரு முக்கிய உண்மையை மறக்கக் கூடாது. வெர்செய் ஒப்பந்தம் மட்டும் ஹிட்லரையும் இரண்டாம் உலகப்போரையும் உருவாக்கவில்லை. 1923 பணவீக்கம், 1929 உலகப் பொருளாதார மந்தநிலை, வேலைவாய்ப்பின்மை, அரசியல் குழப்பம் போன்ற பல காரணிகள் சேர்ந்தன. ஆனால் “ஜெர்மனி அவமானப்படுத்தப்பட்டது” என்ற உணர்வை ஹிட்லர் மிக வலுவான அரசியல் ஆயுதமாக மாற்றிக் கொண்டார்.

1923 பணவீக்கக் காலத்தில் ரீச்ஸ்பேங்க் அலுவலகத்தில் குவிந்த நோட்டுக் கட்டுகள் — கோப்புப் படம்

ஈரானிலும் அதே தவறு நிகழுமா?

இங்குதான் டிரம்பின் கணக்கில் மிகப்பெரிய கேள்வி இருக்கிறது.

அமெரிக்காவின் நோக்கம் தெளிவு. ஈரானிடம் பணம் இல்லாமல் செய்தால் அதன் ராணுவம், அணுத் திட்டம், பிராந்திய செல்வாக்கு அனைத்தும் பலவீனப்படும். இறுதியில் தெஹ்ரான் சமரசத்திற்கு வரும்.

அது நடக்கலாம்.

ஆனால் அதற்கு நேர்மாறான விளைவும் ஏற்படலாம்.

பொருளாதாரத் துன்பத்தை ஈரானிய மக்கள், “நமது அரசின் தவறால் ஏற்பட்டது” என்று பார்த்தால் ஆட்சிக்கு எதிர்ப்பு அதிகரிக்கலாம். ஆனால் “அமெரிக்கா நமது அரசை மட்டுமல்ல, நமது தேசத்தையே நசுக்குகிறது” என்ற எண்ணம் உருவானால் தேசியவாதம் அதிகரிக்கலாம்.

பொருளாதாரத் தடைகள் குறித்து பல ஆண்டுகளாக நடந்த ஆய்வுகளிலும் இதே சிக்கல் தெரிகிறது. தடைகள் சில நேரங்களில் அரசின் நடத்தையை மாற்றுகின்றன. ஆனால் அவற்றின் எதிர்பாராத அரசியல் மற்றும் சமூக விளைவுகளும் பெரியதாக இருக்கலாம்.

அமெரிக்காவுக்கும் இன்னொரு அபாயம்

இன்றைய உலகப் பொருளாதாரத்தில் அமெரிக்காவின் மிகப்பெரிய சக்திகளில் ஒன்று டாலர்.

சர்வதேச வர்த்தகம், வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள், எண்ணெய் விற்பனை ஆகியவற்றில் டாலர் மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கிறது. இதனால் அமெரிக்கா விதிக்கும் தடைகள் உலகம் முழுவதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆனால் அமெரிக்கத் தடைகளிலிருந்து தப்பிக்க ஈரான், சீனா போன்ற நாடுகள் தங்கள் சொந்த நாணயங்களில் வர்த்தகம் செய்யத் தொடங்கினால் என்ன ஆகும்?

2026 ஆகஸ்டில் ஈரானிய நாடாளுமன்றத் தலைவர் முகமது பாகர் காலிபாஃப், இருதரப்பு வர்த்தகத்தில் தேசிய நாணயங்களை அதிகம் பயன்படுத்தி டாலர் சார்பைக் குறைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

அதாவது அமெரிக்கா டாலரை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு முறையும் உடனடி அழுத்தம் அதிகரிக்கலாம். ஆனால் நீண்ட காலத்தில் எதிரி நாடுகள் டாலருக்கு மாற்றுப் பாதைகளை உருவாக்கும் வேகத்தையும் அது அதிகரிக்கலாம்.

இதுதான் அமெரிக்காவுக்கு இருக்கும் நீண்டகால சிக்கல்.

ஈரான் அடங்குமா? அல்லது மேலும் கடுமையாகுமா?

1919 ஜெர்மனியையும் 2026 ஈரானையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

அன்றைய ஜெர்மனி போரில் முழுமையாகத் தோற்ற நாடு. அதன் நிலப்பகுதிகள் பறிக்கப்பட்டன. அதன் ராணுவம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. அதன் மீது போர் இழப்பீடு சுமத்தப்பட்டது.

இன்றைய ஈரான் அந்த நிலையில் இல்லை.

எனவே “ஈரான் நாளை ஜெர்மனி போல எழுந்து இன்னொரு உலகப்போரை உருவாக்கும்” என்று கூறுவது வரலாற்றை தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகும்.

ஆனால் வெர்செய் நமக்குச் சொல்லும் எச்சரிக்கை இன்னும் பொருந்துகிறது.

ஒரு நாட்டை பொருளாதார ரீதியாக நசுக்குவது எளிதாக இருக்கலாம். அந்த நசிவு அந்த நாட்டின் அரசியல் மனநிலையை எந்த திசைக்கு எடுத்துச் செல்லும் என்பதை கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கடினம்.

டிரம்பின் அழுத்தம் ஈரானை பேச்சுவார்த்தை மேசைக்கு கொண்டு வரலாம்.

அல்லது அமெரிக்காவுக்கு எதிராக இன்னும் தீவிரமான, இன்னும் ராணுவமயமான, சீனா போன்ற சக்திகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்த ஈரானை உருவாக்கலாம்.

ஈரானுக்கு அடிப்படையில் மூன்று பாதைகள் இருக்கின்றன.

ஒன்று, பொருளாதார அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் அமெரிக்காவுடன் சமரசம் செய்வது.

இரண்டு, பொருளாதார நெருக்கடியும் உள்நாட்டு அதிருப்தியும் சேர்ந்து ஆட்சியை பலவீனப்படுத்துவது.

மூன்று, வெளிநாட்டு அழுத்தத்தை தேசிய அவமானமாக மாற்றி, மேலும் கடுமையான தேசியவாதம் மற்றும் அமெரிக்க எதிர்ப்பு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

இதில் எது நடக்கும் என்பதை பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்கள் மட்டும் தீர்மானிக்காது. ஈரானிய மக்கள் இந்த அழுத்தத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதும் மிக முக்கியம்.

1919-ல் வெற்றி பெற்ற நாடுகள் ஜெர்மனியை மீண்டும் அச்சுறுத்த முடியாத அளவுக்கு பலவீனப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தன. ஆனால் அடுத்த இருபது ஆண்டுகளில் ஜெர்மனியின் அரசியல் முற்றிலும் வேறு பாதைக்குச் சென்றது.

அதே வரலாறு ஈரானில் மீண்டும் நிகழும் என்று கூற முடியாது.

ஆனால் வரலாறு நமக்கு ஒரு கேள்வியை விட்டுச் செல்கிறது:

அமெரிக்கா ஈரானை எவ்வளவு தண்டிக்க முடியும் என்பது முக்கியமா? அல்லது அந்தத் தண்டனையின் முடிவில் உருவாகும் ஈரான் எப்படிப்பட்ட நாடாக இருக்கும் என்பதுதான் முக்கியமா?

அதேபோல் அமெரிக்காவுக்கும் இன்னொரு கேள்வி இருக்கிறது.

ஈரானை பலவீனப்படுத்த பயன்படுத்தப்படும் டாலர், பொருளாதாரத் தடைகள் மற்றும் டிஜிட்டல் நிதிக் கட்டுப்பாடுகள் அமெரிக்காவின் உலக ஆதிக்கத்தை மேலும் வலுப்படுத்துமா? அல்லது அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க உலகம் புதிய நிதிப் பாதைகளை உருவாக்கத் தொடங்குமா?

டிரம்பின் ஈரான் கொள்கையின் உண்மையான வெற்றி அல்லது தோல்வி இன்று விதிக்கப்படும் தடைகளின் எண்ணிக்கையால் தீர்மானிக்கப்படாது.

அந்தத் தடைகள் நாளைய ஈரானையும், நாளைய உலகப் பொருளாதார அமைப்பையும் எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதில்தான் அதன் உண்மையான வரலாற்றுத் தீர்ப்பு இருக்கும்.